Το Πεκίνο είναι πλέον η δύναμη που μπορεί να επηρεάσει κρίσιμα διεθνή μέτωπα, τη στιγμή που οι ΗΠΑ χρειάζονται πλέον την κινεζική συναίνεση για να νομιμοποιήσουν τις κινήσεις τους
Η Σύνοδος Κορυφής Κίνας – ΗΠΑ στο Πεκίνο στις 14 και 15/5 δεν ήταν απλώς μία ακόμη διπλωματική παράσταση μεταξύ των δύο μεγαλύτερων δυνάμεων του πλανήτη.
Ήταν μια ιστορική επίδειξη κινεζικής αυτοπεποίθησης, στρατηγικής ωριμότητας και πολιτισμικής υπεροχής απέναντι σε μια Αμερική που εμφανίζεται ολοένα και πιο κουρασμένη, διχασμένη και εγκλωβισμένη στις ίδιες της τις αντιφάσεις.
Ο Xi Jinping δεν υποδέχθηκε απλώς τον Donald Trump· τον οδήγησε μέσα σε ένα προσεκτικά σχεδιασμένο γεωπολιτικό θέατρο, όπου η Κίνα εμφανίστηκε ως η ήρεμη, σταθερή και ανερχόμενη δύναμη του 21ου αιώνα, ενώ οι ΗΠΑ ως μια υπερδύναμη που παλεύει να διατηρήσει την εικόνα της.
Ο Donald Trump έφτασε στο Πεκίνο πολιτικά πιεσμένος.
Ηττημένος στην Κίνα από το Ιράν
Ο πόλεμος με το Ιράν είχε εξαντλήσει στρατιωτικά αποθέματα, οι τιμές της ενέργειας είχαν εκτοξευθεί, η δημοτικότητά του κατέρρεε και οι ενδιάμεσες εκλογές πλησίαζαν επικίνδυνα.
Ο Λευκός Οίκος χρειαζόταν επειγόντως μια «νίκη» για τηλεοπτική κατανάλωση.
Και η κινεζική ηγεσία γνώριζε ακριβώς πώς να αξιοποιήσει αυτή την αδυναμία, παραδέχεται σε ανάλυσή του το National Interest.
Η Κίνα δεν περιορίστηκε σε διπλωματικές χειραψίες.
Παρέδωσε ένα μάθημα πολιτικής σκηνοθεσίας.
Ο Xi Jinping άνοιξε στον Trump ακόμη και τις πιο συμβολικές πύλες της κινεζικής εξουσίας.
Από τον αυτοκρατορικό περίπατο στον Ναό του Ουρανού μέχρι τη βόλτα στους κήπους του Zhongnanhai —της καρδιάς του κινεζικού κράτους— κάθε εικόνα είχε σχεδιαστεί ώστε να μεταδώσει ένα σαφές μήνυμα: η Κίνα είναι πλέον αρκετά ισχυρή ώστε να υποδέχεται τον πρόεδρο των ΗΠΑ όχι ως ανώτερό της, αλλά ως επισκέπτη σε έναν νέο παγκόσμιο πόλο ισχύος.
Σινική αυτοπεποίθηση και …MAGA
H κορυφαία στιγμή ήρθε στο επίσημο δείπνο.
Η ορχήστρα έπαιξε ακόμη και το «YMCA», ύμνο των προεκλογικών συγκεντρώσεων του Trump, ενώ ο Xi Jinping προχώρησε σε μία πρωτοφανή πολιτική σύνθεση, δηλώνοντας ότι το σύνθημα «Make America Great Again» μπορεί να «συμβαδίσει» με τη «μεγάλη αναζωογόνηση του κινεζικού έθνους».
Ποτέ άλλοτε Κινέζος ηγέτης δεν είχε ενσωματώσει τόσο άμεσα αμερικανικό πολιτικό σύνθημα στη δική του γεωπολιτική αφήγηση.
Και το έκανε όχι από αδυναμία, αλλά από αυτοπεποίθηση.
Η Κίνα δεν φοβάται πλέον να καθορίζει η ίδια τους όρους του διαλόγου.
Την ίδια ώρα, τα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης μετέδιδαν ασταμάτητα τις φιλοφρονήσεις του Trump προς τον Xi Jinping, παρουσιάζοντας τον Αμερικανό πρόεδρο σχεδόν ως θαυμαστή της κινεζικής ηγεσίας.
Ακόμη και οι λεπτομέρειες είχαν σημασία: το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών άλλαξε διακριτικά τον τρόπο γραφής του ονόματος του Marco Rubio ώστε να μην δημιουργηθεί διπλωματική αμηχανία λόγω των κινεζικών κυρώσεων εις βάρος του.
Ήταν μ
ια επίδειξη ελέγχου, ακρίβειας και πολιτικής ανωτερότητας.
Περίτεχνες διπλωματικές κινήσεις του Xi Jinping για το Ιράν – Η Κίνα άναψε απαγορευτικό στις ΗΠΑ για νέα χτυπήματα
Στο μέτωπο του Ιράν, η Κίνα έδωσε στον Trump ακριβώς ό,τι χρειάζονταν οι ΗΠΑ για να εμφανίσουν τη στρατιωτική τους περιπέτεια ως διεθνώς αποδεκτή.
Ο Xi Jinping αποδέχθηκε τη θέση ότι η Τεχεράνη δεν πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, δεσμεύθηκε να πιέσει για το άνοιγμα των Στενών του Hormuz και, σύμφωνα με την αμερικανική εκδοχή, διαβεβαίωσε ότι κινεζικά αντιαεροπορικά συστήματα δεν θα καταλήξουν στο Ιράν.
Όμως ακόμη και εδώ, η πραγματική νίκη ήταν κινεζική.
Το Πεκίνο εμφανίστηκε ως η δύναμη που μπορεί να επηρεάσει κρίσιμα διεθνή μέτωπα, τη στιγμή που οι ΗΠΑ χρειάζονται πλέον την κινεζική συναίνεση για να νομιμοποιήσουν τις κινήσεις τους.
Επί της ουσίας η Κίνα άναψε απαγορευτικό σε νέες πολεμικές περιπέτειες των Αμερικανών στον Περσικό Κόλπο.
Πενιχρά τα οικονομικά οφέλη για τις ΗΠΑ
Αντίθετα, τα οικονομικά αποτελέσματα της συνόδου ήταν εντυπωσιακά φτωχά για την αμερικανική πλευρά.
Οι συμφωνίες για 200 αεροσκάφη Boeing υπολείπονταν κατά πολύ των προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει η Ουάσιγκτον, ενώ οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων παρέμεναν χαμηλότερες από τα επίπεδα πριν τον εμπορικό πόλεμο.
Η αποκατάσταση των εξαγωγών βοδινού κρέατος και οι ασαφείς υποσχέσεις για τις σπάνιες γαίες ουσιαστικά αναιρούσαν περιορισμούς που η ίδια η Κίνα είχε επιβάλει προηγουμένως.
Με άλλα λόγια, το Πεκίνο παραχώρησε ελάχιστα, αλλά πήρε σχεδόν τα πάντα σε επίπεδο στρατηγικής αφήγησης.
Και αυτό ακριβώς ήταν ο στόχος του Xi Jinping.
Η πραγματική νίκη της Κίνας δεν ήταν οικονομική. Ήταν γλωσσική, πολιτική και γεωστρατηγική.
Η κινεζική πλευρά ανακοίνωσε ότι οι δύο ηγέτες συμφώνησαν σε μια «εποικοδομητική σχέση στρατηγικής σταθερότητας» μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ για τα «επόμενα τρία χρόνια και πέραν αυτών».
Ο Λευκός Οίκος αποδέχθηκε ουσιαστικά τη διατύπωση, προσθέτοντας απλώς αναφορές σε «δικαιοσύνη» και «αμοιβαιότητα».
Αυτή η φράση είναι το πραγματικό τρόπαιο της συνόδου. Διότι η Κίνα δεν διαπραγματευόταν εμπορικές ποσότητες· διαπραγματευόταν χρόνο.
Ο Xi Jinping γνωρίζει ότι κάθε χρόνος χωρίς συντονισμένη αμερικανική πίεση επιτρέπει στην κινεζική βιομηχανική μηχανή να γίνεται ισχυρότερη.
Η Κίνα κέρδισε χρόνο και καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού
Παρά τα εσωτερικά προβλήματα της οικονομίας —την κρίση ακινήτων, τα χρέη των τοπικών κυβερνήσεων και τη χαμηλή κατανάλωση— η κινεζική ηγεσία πιστεύει ακλόνητα ότι η ιστορία κινείται υπέρ της. Κάθε χρόνο η Κίνα βαθαίνει την κυριαρχία της στις εφοδιαστικές αλυσίδες, αυξάνει τον έλεγχο σε στρατηγικούς τομείς και ενισχύει το μοντέλο «στρατιωτικο-πολιτικής σύντηξης», όπου η πολιτική βιομηχανία λειτουργεί παράλληλα ως βάση στρατιωτικής ισχύος.
Η τριετής περίοδος «σταθερότητας» που προωθεί το Πεκίνο συμπίπτει ακριβώς με το υπόλοιπο της θητείας του Donald Trump.
Η Κίνα επιδιώκει να κλειδώσει μια περίοδο χαμηλής αμερικανικής πίεσης όσο έχει απέναντί της έναν πρόεδρο που χρειάζεται επειγόντως διπλωματικές επιτυχίες.
Το Πεκίνο καταλαβαίνει ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του, ενώ η Ουάσιγκτον μοιάζει να εξαντλείται σε συνεχείς κρίσεις, πολέμους και εσωτερικές πολιτικές συγκρούσεις.
Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη ανησυχία για τις ΗΠΑ.
Κάθε φορά που η φράση «στρατηγική σταθερότητα» επαναλαμβάνεται από κινεζικά υπουργεία, διεθνείς οργανισμούς ή κοινές ανακοινώσεις, μετατρέπεται σταδιακά από διπλωματική διατύπωση σε ανεπίσημη διεθνή πραγματικότητα.
Το Πεκίνο θα χρησιμοποιήσει αυτή τη γλώσσα ξανά και ξανά, μέχρι να εμφανιστεί ως κοινά αποδεκτό πλαίσιο.
Τότε οποιαδήποτε νέα αμερικανική κύρωση, δασμός ή περιορισμός θα παρουσιάζεται διεθνώς ως «παραβίαση της συμφωνημένης σταθερότητας».
Η Κίνα απέδειξε στο Πεκίνο ότι δεν χρειάζεται πλέον να κερδίζει με τον παραδοσιακό τρόπο.
Δεν χρειάζεται θεαματικές παραχωρήσεις ούτε εντυπωσιακές οικονομικές συμφωνίες.
Αρκεί να επιβάλλει το δικό της λεξιλόγιο, το δικό της χρονοδιάγραμμα και τη δική της αφήγηση.
Και αυτό ακριβώς πέτυχε.
Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, οι ΗΠΑ δεν εμφανίζονται ως η δύναμη που καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού.
Εμφανίζονται ως μια υπερδύναμη που αναζητά ανάσες, ενώ η Κίνα χτίζει υπομονετικά, πειθαρχημένα και μεθοδικά τη δική της εποχή.
Δύναμη αποκλιμάκωσης
Εν κατακλείδι, παρά τις συνεχείς γεωπολιτικές ανατροπές και το ρευστό τοπίο μπορούμε να ασφάλεια να πούμε ότι κατά τη σύνοδο κορυφής «η Κίνα λειτούργησε ως δύναμη αποκλιμάκωσης».
Η παρέμβαση του Πεκίνου απέτρεψε νέα ανάφλεξη στον Περσικό Κόλπο με τη λελογισμένη πίεση για άνοιγμα των Στενών του Hormuz και περιόρισε δραματικά τον χρόνο στα γεράκια του Πενταγώνου για έναν νέο πολεμικό γύρο με το Ιράν, αφού στις 11 Ιουνίου αρχίζει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ και εκ των πραγμάτων κάθε στρατιωτική ενέργεια θεωρείται απαγορευτική.
www.bankingnews.gr
Ήταν μια ιστορική επίδειξη κινεζικής αυτοπεποίθησης, στρατηγικής ωριμότητας και πολιτισμικής υπεροχής απέναντι σε μια Αμερική που εμφανίζεται ολοένα και πιο κουρασμένη, διχασμένη και εγκλωβισμένη στις ίδιες της τις αντιφάσεις.
Ο Xi Jinping δεν υποδέχθηκε απλώς τον Donald Trump· τον οδήγησε μέσα σε ένα προσεκτικά σχεδιασμένο γεωπολιτικό θέατρο, όπου η Κίνα εμφανίστηκε ως η ήρεμη, σταθερή και ανερχόμενη δύναμη του 21ου αιώνα, ενώ οι ΗΠΑ ως μια υπερδύναμη που παλεύει να διατηρήσει την εικόνα της.
Ο Donald Trump έφτασε στο Πεκίνο πολιτικά πιεσμένος.
Ηττημένος στην Κίνα από το Ιράν
Ο πόλεμος με το Ιράν είχε εξαντλήσει στρατιωτικά αποθέματα, οι τιμές της ενέργειας είχαν εκτοξευθεί, η δημοτικότητά του κατέρρεε και οι ενδιάμεσες εκλογές πλησίαζαν επικίνδυνα.
Ο Λευκός Οίκος χρειαζόταν επειγόντως μια «νίκη» για τηλεοπτική κατανάλωση.
Και η κινεζική ηγεσία γνώριζε ακριβώς πώς να αξιοποιήσει αυτή την αδυναμία, παραδέχεται σε ανάλυσή του το National Interest.
Η Κίνα δεν περιορίστηκε σε διπλωματικές χειραψίες.
Παρέδωσε ένα μάθημα πολιτικής σκηνοθεσίας.
Ο Xi Jinping άνοιξε στον Trump ακόμη και τις πιο συμβολικές πύλες της κινεζικής εξουσίας.
Από τον αυτοκρατορικό περίπατο στον Ναό του Ουρανού μέχρι τη βόλτα στους κήπους του Zhongnanhai —της καρδιάς του κινεζικού κράτους— κάθε εικόνα είχε σχεδιαστεί ώστε να μεταδώσει ένα σαφές μήνυμα: η Κίνα είναι πλέον αρκετά ισχυρή ώστε να υποδέχεται τον πρόεδρο των ΗΠΑ όχι ως ανώτερό της, αλλά ως επισκέπτη σε έναν νέο παγκόσμιο πόλο ισχύος.
Σινική αυτοπεποίθηση και …MAGA
H κορυφαία στιγμή ήρθε στο επίσημο δείπνο.
Η ορχήστρα έπαιξε ακόμη και το «YMCA», ύμνο των προεκλογικών συγκεντρώσεων του Trump, ενώ ο Xi Jinping προχώρησε σε μία πρωτοφανή πολιτική σύνθεση, δηλώνοντας ότι το σύνθημα «Make America Great Again» μπορεί να «συμβαδίσει» με τη «μεγάλη αναζωογόνηση του κινεζικού έθνους».
Ποτέ άλλοτε Κινέζος ηγέτης δεν είχε ενσωματώσει τόσο άμεσα αμερικανικό πολιτικό σύνθημα στη δική του γεωπολιτική αφήγηση.
Και το έκανε όχι από αδυναμία, αλλά από αυτοπεποίθηση.
Η Κίνα δεν φοβάται πλέον να καθορίζει η ίδια τους όρους του διαλόγου.
Την ίδια ώρα, τα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης μετέδιδαν ασταμάτητα τις φιλοφρονήσεις του Trump προς τον Xi Jinping, παρουσιάζοντας τον Αμερικανό πρόεδρο σχεδόν ως θαυμαστή της κινεζικής ηγεσίας.
Ακόμη και οι λεπτομέρειες είχαν σημασία: το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών άλλαξε διακριτικά τον τρόπο γραφής του ονόματος του Marco Rubio ώστε να μην δημιουργηθεί διπλωματική αμηχανία λόγω των κινεζικών κυρώσεων εις βάρος του.
Ήταν μ
ια επίδειξη ελέγχου, ακρίβειας και πολιτικής ανωτερότητας.Περίτεχνες διπλωματικές κινήσεις του Xi Jinping για το Ιράν – Η Κίνα άναψε απαγορευτικό στις ΗΠΑ για νέα χτυπήματα
Στο μέτωπο του Ιράν, η Κίνα έδωσε στον Trump ακριβώς ό,τι χρειάζονταν οι ΗΠΑ για να εμφανίσουν τη στρατιωτική τους περιπέτεια ως διεθνώς αποδεκτή.
Ο Xi Jinping αποδέχθηκε τη θέση ότι η Τεχεράνη δεν πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, δεσμεύθηκε να πιέσει για το άνοιγμα των Στενών του Hormuz και, σύμφωνα με την αμερικανική εκδοχή, διαβεβαίωσε ότι κινεζικά αντιαεροπορικά συστήματα δεν θα καταλήξουν στο Ιράν.
Όμως ακόμη και εδώ, η πραγματική νίκη ήταν κινεζική.
Το Πεκίνο εμφανίστηκε ως η δύναμη που μπορεί να επηρεάσει κρίσιμα διεθνή μέτωπα, τη στιγμή που οι ΗΠΑ χρειάζονται πλέον την κινεζική συναίνεση για να νομιμοποιήσουν τις κινήσεις τους.
Επί της ουσίας η Κίνα άναψε απαγορευτικό σε νέες πολεμικές περιπέτειες των Αμερικανών στον Περσικό Κόλπο.
Πενιχρά τα οικονομικά οφέλη για τις ΗΠΑ
Αντίθετα, τα οικονομικά αποτελέσματα της συνόδου ήταν εντυπωσιακά φτωχά για την αμερικανική πλευρά.
Οι συμφωνίες για 200 αεροσκάφη Boeing υπολείπονταν κατά πολύ των προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει η Ουάσιγκτον, ενώ οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων παρέμεναν χαμηλότερες από τα επίπεδα πριν τον εμπορικό πόλεμο.
Η αποκατάσταση των εξαγωγών βοδινού κρέατος και οι ασαφείς υποσχέσεις για τις σπάνιες γαίες ουσιαστικά αναιρούσαν περιορισμούς που η ίδια η Κίνα είχε επιβάλει προηγουμένως.
Με άλλα λόγια, το Πεκίνο παραχώρησε ελάχιστα, αλλά πήρε σχεδόν τα πάντα σε επίπεδο στρατηγικής αφήγησης.
Και αυτό ακριβώς ήταν ο στόχος του Xi Jinping.
Η πραγματική νίκη της Κίνας δεν ήταν οικονομική. Ήταν γλωσσική, πολιτική και γεωστρατηγική.
Η κινεζική πλευρά ανακοίνωσε ότι οι δύο ηγέτες συμφώνησαν σε μια «εποικοδομητική σχέση στρατηγικής σταθερότητας» μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ για τα «επόμενα τρία χρόνια και πέραν αυτών».
Ο Λευκός Οίκος αποδέχθηκε ουσιαστικά τη διατύπωση, προσθέτοντας απλώς αναφορές σε «δικαιοσύνη» και «αμοιβαιότητα».
Αυτή η φράση είναι το πραγματικό τρόπαιο της συνόδου. Διότι η Κίνα δεν διαπραγματευόταν εμπορικές ποσότητες· διαπραγματευόταν χρόνο.
Ο Xi Jinping γνωρίζει ότι κάθε χρόνος χωρίς συντονισμένη αμερικανική πίεση επιτρέπει στην κινεζική βιομηχανική μηχανή να γίνεται ισχυρότερη.
Η Κίνα κέρδισε χρόνο και καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού
Παρά τα εσωτερικά προβλήματα της οικονομίας —την κρίση ακινήτων, τα χρέη των τοπικών κυβερνήσεων και τη χαμηλή κατανάλωση— η κινεζική ηγεσία πιστεύει ακλόνητα ότι η ιστορία κινείται υπέρ της. Κάθε χρόνο η Κίνα βαθαίνει την κυριαρχία της στις εφοδιαστικές αλυσίδες, αυξάνει τον έλεγχο σε στρατηγικούς τομείς και ενισχύει το μοντέλο «στρατιωτικο-πολιτικής σύντηξης», όπου η πολιτική βιομηχανία λειτουργεί παράλληλα ως βάση στρατιωτικής ισχύος.
Η τριετής περίοδος «σταθερότητας» που προωθεί το Πεκίνο συμπίπτει ακριβώς με το υπόλοιπο της θητείας του Donald Trump.
Η Κίνα επιδιώκει να κλειδώσει μια περίοδο χαμηλής αμερικανικής πίεσης όσο έχει απέναντί της έναν πρόεδρο που χρειάζεται επειγόντως διπλωματικές επιτυχίες.
Το Πεκίνο καταλαβαίνει ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του, ενώ η Ουάσιγκτον μοιάζει να εξαντλείται σε συνεχείς κρίσεις, πολέμους και εσωτερικές πολιτικές συγκρούσεις.
Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη ανησυχία για τις ΗΠΑ.
Κάθε φορά που η φράση «στρατηγική σταθερότητα» επαναλαμβάνεται από κινεζικά υπουργεία, διεθνείς οργανισμούς ή κοινές ανακοινώσεις, μετατρέπεται σταδιακά από διπλωματική διατύπωση σε ανεπίσημη διεθνή πραγματικότητα.
Το Πεκίνο θα χρησιμοποιήσει αυτή τη γλώσσα ξανά και ξανά, μέχρι να εμφανιστεί ως κοινά αποδεκτό πλαίσιο.
Τότε οποιαδήποτε νέα αμερικανική κύρωση, δασμός ή περιορισμός θα παρουσιάζεται διεθνώς ως «παραβίαση της συμφωνημένης σταθερότητας».
Η Κίνα απέδειξε στο Πεκίνο ότι δεν χρειάζεται πλέον να κερδίζει με τον παραδοσιακό τρόπο.
Δεν χρειάζεται θεαματικές παραχωρήσεις ούτε εντυπωσιακές οικονομικές συμφωνίες.
Αρκεί να επιβάλλει το δικό της λεξιλόγιο, το δικό της χρονοδιάγραμμα και τη δική της αφήγηση.
Και αυτό ακριβώς πέτυχε.
Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, οι ΗΠΑ δεν εμφανίζονται ως η δύναμη που καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού.
Εμφανίζονται ως μια υπερδύναμη που αναζητά ανάσες, ενώ η Κίνα χτίζει υπομονετικά, πειθαρχημένα και μεθοδικά τη δική της εποχή.
Δύναμη αποκλιμάκωσης
Εν κατακλείδι, παρά τις συνεχείς γεωπολιτικές ανατροπές και το ρευστό τοπίο μπορούμε να ασφάλεια να πούμε ότι κατά τη σύνοδο κορυφής «η Κίνα λειτούργησε ως δύναμη αποκλιμάκωσης».
Η παρέμβαση του Πεκίνου απέτρεψε νέα ανάφλεξη στον Περσικό Κόλπο με τη λελογισμένη πίεση για άνοιγμα των Στενών του Hormuz και περιόρισε δραματικά τον χρόνο στα γεράκια του Πενταγώνου για έναν νέο πολεμικό γύρο με το Ιράν, αφού στις 11 Ιουνίου αρχίζει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ και εκ των πραγμάτων κάθε στρατιωτική ενέργεια θεωρείται απαγορευτική.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών